Όλα ζουν αν τα θυμάσαι

Είχα ξεχάσει. Ναι όντως τις είχα ξεχάσει αυτές τις στιγμές. Πάει καιρός από την τελευτάια φορά που στάθηκα μόνη μέσα στους σωλήνες μου. Να ρέει μια εικόνα απο δώ, να τρέχει μια άλλη ευθεία μπροστά μου. Κι εγώ μες στο αμάξι. Περίμενες να βγώ αλλά εγώ είχα παρασυρθεί από τα ρυάκια. Ισως να φταίει το πλιτς πλατς της βροχής δεν ξέρω. Και νωρίτερα στην εθνική, λίγο πριν βυθιστώ, έφερα τις αναμνήσεις μπροστά μου. Θαρρώ πως θα ζωντάνευαν άλλα το αγγιγμα των χειλιών μου, μαρτύρησε το αντιθετο. Στεγνά. Θα σου ζητούσα να τα μουσκέψεις, να ζωντανέψουν, να ξεκολλήσουν από την άχαρη αυτή θέση τους, μα τέτοιες στιγμές είναι αδυνατο. Θα κρατήσω ανοιχτά τα μάτια, δεν θα λυγίσω για να πλάσω την μορφή σου πίσω απο τα βλέφαρα. Μπορω να προσποιηθώ ότι κάθεσαι διπλα μου, να βγώ από το αμάξι, να τρέξω μες στη βροχή, να ξεκλειδώσω την πόρτα για να μπούμε μέσα, να νιώσω ότι με ακολουθείς -απλά οι σταγόνες που πέφτουν καλύπτουν τον θόρυβο των παπουτσιών σου καθώς τρέχεις ξωπίσω μου.

Maybe it is not too late :)

Wanna find the answers...



Why didn't tell me, the sky is your lover?

Where is the place you promised us?

11.12.2008

Είναι πολυ θλιβερό να σε κάνουν οι άλλοι να συνειδητοποιείς κάποια πράγματα!

Κι ακόμα πιο θλιβερό όταν τα ζεις.

Τι να σου πω σημερα? Ένα ευχαριστώ? Ποσο λιγο φαντάζει...

Just me..

..looking forward again

Να τι ζητησα..

να ζήσω έναν έρωτα επιγειο..
να με κρατάς αγκαλιά και να πετώ.
να με φιλάς και να τα ξεχνάω όλα.
να μου χαμογελάς και να κοιτάζω μόνο εσένα.
να με καθοδηγείς και να σε ακουλουθώ ακόμα κι αν είναι λάθος.
να κλείνεις τα μάτια σου και να ξέρω ότι πάλι κοιτάς εμένα.

Ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου..

Κάθε φορά είναι καλύτερη απο την προηγούμενη. Και κάθε τέλος είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Δεν θέλω να με βλέπεις βουρκωμένη, μονάχα χαρούμενη. Και κάθε αντίο δυσκολότερο από το προηγούμενο. Χθες κοιμήθηκα αγκαλιά με τη μπλούζα που φορούσες. Σήμερα μάλλον το ίδιο θα κάνω.

Δεκάποδα Pagurus bernhardus και ακτίνια

Ο βερνάρδος είναι ένα μικρό κόκκινο καβουράκι με μακριά μαλακή κοιλίτσα. Είναι νόστιμος, μοναδικός μεζές για τις σουπιές και τα καλαμάρια. Προσπαθεί πάντα να χωθεί σε κάποιο κοχύλι για να προφυλαχθεί, γιατί έχει πολλούς εχθρούς. Δεν έχει ποτέ δικό του σπίτι, όταν μεγαλώσει πάλι τα ίδια, αφήνει το ένα και μπαίνει στο άλλο. Κακομαθημένος στα έτοιμα, είναι πολύ πονηρός κι έχει πολλά περίεργα γούστα! Η καλύτερη κολλητή του φιλενάδα είναι από μια διαφορετική τάξη ζώων που ζει στη θάλασσα. Οι ψαράδες την ονομάζουν ανεμώνα-τσουκνίδα της θάλασσας. Η οικογένεια αυτή ζει σχεδόν σε όλα τα βάθη, κολλημένη σε βράχους και σκληρό έδαφος. Έχουν πανέμορφα χρώματα και τα λέμε "λουλουδια της θάλασσας". Όμως μόνο η ακτίνια προτιμά να μένει στην πλάτη του βερνάρδου... Περίεργα πράγματα... δεν μαλώνουν ποτέ, εκείνη με τις φαρμακερές κεραίες της γεμάτες αγκίστρια τον προστατεύει από τους εχθρούς, κι εκείνος σαν πραγματικός καβαλιέρος, τις προσφέρει μακρινές βόλτες και μεζεδάκια από το δικό του φαγητό. Κάνουν βόλτες παντού και καμιά φορά έξω στην παραλία για αλλαγή. Ο βερνάρδος ζει αποκλειστικά από τα υπόλοιπα των άλλων - καθαρίζει μαζί με την "αχτένιστη" φίλη του τη θάλασσα. Αυτό το τρελό ζευγαράκι όπως φαίνεται περνάει ωραία. Το βράδυ κουρασμένοι αυτός χώνεται μές στο κοχύλι, εκείνη μαζεμένη σαν μικρή μπαλίτσα κατακόκκινη, σφιχτά αγκαλιασμένοι ξεκουραζονται παρεούλα ήσυχα. Μόνον αυτό!

Πηγή: Γεωτρόπιο

...να ξαναζούσα τον έρωτα κάπως έτσι απ'την αρχη.