Τι ειναι ομως εκεινο? Γραμμα στο κομοδινο?

Αγαπητο μου, ζηλευτό μου αξιολατρευτο, μικρο μου,
αυτο που μου δωσες για δωρο "χθες το βραδυ" για σενα δεν κοστιζει για άλλους όμως σπανίζει..

Πάτρα, 17.05.2009

Αγαπητο μου, ζηλευτό μου αξιολατρευτο, μικρο μου,

θα περίμενες να ξεκινήσω με το λόγο για τον οποίο γράφω αυτά που θελω να σου πω. Συνειδητά αποφάσισα να στο πώ στο τέλος, μιας και είναι ο απότοκος όλων αυτών.
Η "περίεργη" κατασταση μας αυτές τις μέρες με έκανε να σκέφτομαι και να επεξεργάζομαι βαθύτερα τις λέξεις χωρισμός-αισθήματα. Έτσι κατάαβα ότι για τη σχέση μου -με την ευρύτερη έννοια- μαζί σου δε μπορεί ή δεν θέλω να υπάρξει χωρισμός. Δε σκέφτομαι τη φράση "να μεινουμε φίλοι". Φίλος μου ησουν και πιστεύω πως μπορείς να παραμείνεις. Θέλω μόνο να ξεφύγω από αυτή την αφύσικη επικοινωνία. Θέλω να ξαναζήσω την περίοδο Μάρτης-Ιούνης 2008. Τότε που σαν άγνωστοι κανονίζαμε εξόδους σε live -κι ας ήταν και μουφα-, που ένιωθες τα vibes μου ωσάν πραγματικό alter ego, που παρά το λιγοστό διάστημα γνωριμίας μας στέλναμε χαζα μηνυματα, που πετούσαμε πεντάυρα στο γκάζι -yo σου πηρα 5 euro-, που κάναμε ετσι κι ετσι, που... , που..., που...
Δεν διαγράφω τις έντονες ερωτικές στιγμές μας, πως θα μπορούσα άλλωστε? Απλά άγγιξα ένα επιπεδο αληθινής αγάπης και εκτίμησης για σένα που δεν υπολογίζει μικροπρέπειες, αφού θέλω να σε έχω κοντά μου, όπως τοτε.
Ο λόγος που γράφω είναι γιατί δεν θέλω να παραλείψω κάτι.

Με αγάπη,
melia

Υ.Γ. Παλιότερα γραμμένο, πραγματικά διαχρονικό, ελπίζω όχι εκπρόθεσμο.

A blank in a blank blank.

Σιχαίνομαι τη μιζέρια μου...

..και χτίσαν σπίτι ψηλά, να βλέπουν τον κόσμο δειλά να αγαπάει, δειλά να πονάει, δειλά να ανασαίνει.

Δεν καθρεφτίζεται η ψυχή ούτε στη συνουσία...

Kι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω αν δε μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στη ψυχή μου, ο ήχος της φωνής σου που κρατάω μες στο μυαλό μου, ημέρες του Αυγούστου που ανατέλλουν στα όνειρά μου τις λέξεις και τις φράσεις μου πλάθουν και χρωματίζουν σ' όποιο θέμα κι άν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω.



Αυτοπειθαρχία. Οχι στη ζωή λίγο μόνο στις σχέσεις. Προσπαθώ να με πείσω ότι είναι λάθος. Θαυμάζω την εκφραστικότητα άλλων. Εντονες στιγμές δίχως την παρουσία σου, πόνος γλυκός, αλλά πόνος. Πόσα θελω να σου πω. Ποσα έχω αναγκη απο σένα, μα δεν τολμώ να τα ζητησω. κατανοώ.. -νομίζω-. Ετσι είναι σκεφτομαι και μέσα μου θέλω να το ανατρεψω κι ας ξέρω πως δεν μπορώ, ουτε εσύ μπορείς, μονο ένας τρελός θα το πετυχαινε! Κι υστερα ο εγωισμός μου. Με κυριεύει πολλές φορές, ίσως μου βγει και σε καλό δεν ξέρω. Δεν ξερω τι είναι καλυτερο.. Να τα λέω στη Lila ή σε σενα. Φοβαμαι μην με πεις υπερβολική, φαντασμένη, αιθεροβατούσα. Ναι εγώ πατώ στον ουρανο, εσένα σαν κοιτώ. Βαδίζω στον ωκεανό σαν κοιτώ και το ειδωλο σου. Κατακλύζομαι από πάθη αλλά αυτή είναι όλη η μαγεια.. :)

Δεν ξεχνώ..

Σιγουριά

21.05.2009

Καλότυχα είναι τα βουνά, ψυχή δεν έχουν να πονά...

Χρώματα γύρω και αστέρια γλιστράν *

Κάθε φορά που κοιτάζω τη φωτιά

κάτι θυμάμαι από όσα έχεις φέρει

Θαρρεις πως ειμαι δυνατη. Τι ειρωνία. Σε βλέπω και κανω τα χαζά μου και γελάω για να γελας. Σου γράφω -όπως τωρα- και εσυ ζεις στις αναμνήσεις μου. Οχι εσυ, ο άλλος. Ο παλιός. Τιποτα δεν ειναι ιδιο μου λες. Δεν μπορω να το διαψευσω, μια στιγμή, ένα τσαφ κι όλα σκόνη. Ανάθεμα. Φαντάζω δυνατή-ψυχρή-αδιάφορη. Πόσο γελοιο να το σκεφτεσαι. Ένας στίχος, δυο λέξεις φιλικές, ένα θαμμένο χαρτι και βουλιάζω στην αδυναμία. Να παίζαμε συνεχεια μπουγελο με χρωματιστα μπαλόνια να γίνομαι λούτσα να μη φαινεται η αδυναμια στα μαγουλα. Εγω με ενα χαζο ροζ φορεμα, κοτσίδες, σοσονάκια. Παλι χαζα λέω να γελας. Εσύ με βερμουδα και τιραντες. Ο άλλος με μια πολυχρωμη σαλοπέτα. Η άλλη με ένα λουλουδάτο κολαν. Σαχλαμάρες...
Τι να σου πω? Ο,τι με απασχολεί είναι μηδαμινο. Δυστυχώς. Πως να σου πω για τους έρωτες μου? Πως να σου πω ότι δεν θέλω να ακολουθήσω των άλλων τα θέλω? Πως να σου πω πως έκανα ενα τελειο render? Πως να σου πω πως τσακισα 10 σοκολατες και δεν θα μου κάνει το τζιν? Θα γελάσεις, μάλλον... ειρωνικά.

Δεν ξεχνώ

Ίλιγγος

Με πιάνει μαύρος ίλιγγος στα πόδια σου πριν πέσω
και λύνω τα κορδόνια μου να μοιάζουν με φτερά
του πανικού τεχνάσματα μα θέλω να σ'αρέσω
έλα μια βόλτα στα χαλάσματα, έχω ζευγάρι δεκανίκια εφεδρικά.

Βαρέθηκα να πολεμώ τους άσσους στα μανίκια
τα νιάτα μου πεινάσανε και άστοχα χτυπάν
μα απ' τις παγίδες τρέφομαι σαν όλα τα ποντίκια
με κάτι αγρίμια ξενιτεύομαι κι ας ξέρουν μόνο πίσω πως να με γυρνάν.

Τώρα τα χάδια σου μου λεν καθένας το σταυρό του
με στόμα επιδέξιο ρουφάς τη μοναξιά
αύριο θα παίξουμε ξανά το γυρισμό του ασώτου
κάποια Αριάδνη σε κοιτά, με μια κλωστή σε δένει και μας κυβερνά.

Το δάχτυλο μου στην πληγή μα ακόμα δεν πιστεύω
νηφάλια και παράλογη η γη που περπατώ
απ' την πηγή που ξεδιψάς όλο σταγόνες κλέβω
κάνε ξανά πως δεν κοιτάς, μόνο για σένα έιπες κάνω τον χαζό.