Το θαύμα.

Συγγνώμη που δεν ήμουνα για σένα ουρανός.

Εύθραυστο

Ακρωτηριασμένα όνειρα
Ντυμένα δάκρυα και αλκοόλ
Έπλεαν μέσα σε ένα γυάλινο κλουβί
Που ακόμα δεν το έχει ανοίξει άλλος κανείς

Ένα γυάλινο μπουκάλι, έυθραυστο, βρήκες κι εσύ
που ταξιδεύει με ορμή στις θάλασσες
Ταράζεις το φελλό του να το ανοίξεις
Κι αυτό καρτερικά προσμένει
την επόμενη προσπάθεια

ΤΕΡΜΑ . -

Υποσχομαι στον εαυτό μου.... να σταματησω την γκρινια των τελευταιων μηνών. Γουονα μπι περφεκτ, μπικοζ γουεν δερ ιζ ε γουιλ δερ ιζ ε γουεη!!!

Κι επειδή το βλέπω να 'ρχεται...

Λετς λίσεν του surgeon-st vincent!

Ό,τι πιο εύκολο

Πάντα μια δεύτερη ματιά, σε οδηγει σε νέα συμπεράσματα.
Πάντα κι εσυ μου έλεγες πρέπει αυτό, και γιατί εκείνο, μα αφού θα, κοίτα πως, δεν ειναι ετσι ούτε αλλιώς.
Πάντα κι εγώ σε κοιταζα κι έλεγα κοίτα να δεις.
Μα τώρα το πάντα έγινε τώρα και ξέρω πως όλοι στο να κρίνουμε τους αλλους παίρνουμε 10 με τόνο. Γιατί πάντα στα εύκολα όλοι 10 με τόνο πάιρνουν.

Άραγε ΙΙ

Πέρα από αυτό τι κάνω λάθος?

Στερέψανε..

Sincerely, yours.

Σε ευχαριστώ και συγγνώμη.

Η ευφορία συναισθηματικών εμπειριών κάποιες φορές με καθηλώνει.

Σαντέ

Αυτοσαρκάζομαι για να δειχνω πιο δυνατή. Ούτε εσύ δεν ξέρεις

"Περι αιθανόλης"

26.02.2010

Δύο λόγοι, μου δικαιολογούν αυτή την τάση.

1. Η κατάσταση της ευχάριστης, απαλής και ταυτόχρονα δόλιας (σε επίπεδο αναμνήσεων) ζαλάδας. Και

2. Ο δίχως διαταραχές ύπνος, που μου επιφυλάσσει!

Υ.Γ. Αναφερόμαστε πάντα στην πρώτη και ήπια επίδραση του αλκοόλ! =)

Firenze, amante mio!

Quando ero li pensavo che non mi piace tanto questa citta', dello stil del rinascimento! Invece adesso mi manca troppo! Mi mancano gli amici, le passeggiate, i corneti e i gelati, i ponti, il ponte della Carraia, le piazze, le scaline... TUTTO.

Una notte dopo la prima visita alla piazzale Michelangelo!

il "torre" di palazzo Vecchio!

A dream within a dream_ E. A. Poe

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

(Μετάφραση Στ. Μπεκατώρος)

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω-
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,
Μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,
Είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό
Μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
Και μες στα χέρια μου κρατώ
Κόκκους χρυσούς της άμμου-
Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε
Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,
Καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!
Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα
Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Θεέ μου! πως θα κατορθώσω
Μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

Καληνυχτα.

(Ανα)Γνωρίζοντας ρηχούς ανθρώπους.

Γιατί τωρα?

25.02.2010
"Απόψε φεύγει κάποιο τρένο για ενα τόπο ωραίο και ξενο, αλλά εσυ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν"

Προσπαθώ καιρό να κατανοήσω τη "φύση" μου. Να συμπορευτώ ή και να συμβιβαστώ με αυτή. Δεν ξέρω τι είμαι περισσοτερο, το γλυκό χαρούμενο κοριτσάκι ή το εσωστρεφές μοναχικό πλάσμα που σπάνια γίνεται αντιληπτο απο τους άλλους? Κατα κοινή ομολογία μάλλον το πρώτο. κατά μία ένννοια αυτοκριτικής και αυτοπροσδιορισμού μάλλον το δεύτερο.
Είναι οι πρώτες μέρες μου έξω. Πρώτη φορά μονη. Συγκατοίκηση χωρις προβλήματα. Τώρα στην αρχή περιορισμένη συντοπίτικη παρέα, και ενώ με αυτές τις συνθήκες περνάω καλά, ξέρω ότι η τάση μου για ηθελημένη μοναχικότητα παραμένει αστείρευτη. Λησμονώ νυχτιές με μουσικές και απόλυτη άνεση. Λαχταρώ ένα ποτό μόνη μου μπροστά από το pc που παράγει είτε το "τιρι ρι" του msn είτε "μια μελωδία που ξεφεύγει". Κι όλα αυτά χωρίς να έχω κάτι στο νού μου. Κάτι από κάπου αλλού. Όπως τώρα Αν επιδιώξω να γίνω συλλέκτης ετούτων των στιγμών θα αναφωνήσω "Che disastro!" Τέτοιες στιγμές είναι απολαυστικές με το νου κενό από το τώρα. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς συνήθειες όλα είναι εδω με την απουσία τους. Η σκέψη μου σ'αυτά πλανάται.

Αραγε

αναρωτιέμαι αν είμαι λάθος.....

Μιλάνε άλλοι για μένα...

If I walk down this hallway
Tonight, it's too quiet
So I pad through the dark
And call you on the phone
Push your old numbers
And let your house ring
Till I wake your ghost

Let him walk down your hallway
It's too quiet
Slide down your receiver
Sprint across the wire
Follow my number
Slide into my hand

It's the blaze across my nightgown
It's the phone's ring
I think last night
You were driving circles around me
I think last night
You were driving circles around me
I think last night
You were driving circles around me

I can't drink this coffee
Till I put you in my closet
Let him shoot me down
Let him call me off
I take it from his whisper
You're not that tough

It's the blaze across my nightgown
It's the phone's ring
You were in my dream
You were driving circles around me
You were in my dream
You were driving circles around me
You were in my dream
You were driving circles around me
I think last night
You were driving circles around me
I think last night
You were driving circles around me

Στο μικρό μου χέρι μια πεταλούδα οι αιώνες.

Mυαλό 21χρονης και καρδιά μικρού παιδιού...

ανεμελιά
λογική
τρέλα
φαντασία
συνειδητοποίση
όνειρα
προσγείωση
ταξίδια
απαγόρευση
απερισκεψία
ωριμότητα
αγάπη

Η κλήση σας προωθείται... τουουουουτ

Είναι τόσο όμορφη η μέρα που πονάει...

Ας συνεχίσουμε με έναν χορό.
through this dance i'll represent myself!

"Φαίνεται πια πως τίποτα - τίποτα δεν μας σώζει..."

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

"Φαίνεται πια πως τίποτα - τίποτα δεν μας σώζει..."
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφέιου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ...Σκεφτείτε...Εγώ.
Ένα καράβι...Να σας πάρει, Καίσαρ...Να μας πάρει...
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
εσείς τσιγάρα "Κάμελ" να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
- μια γριά σ' ένα πολύβουο καφενείο -
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, "καπνός κι αθάλη",
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

Αρκετά

Να σε μισήσω είν`αργά αέρας με δροσολογά με κυνηγούν οι μέλισσες κι εσύ που δε με θέλησες. Τινάζω το βασιλικό να σταματήσω το κακό σ`είχανε δέσει μάγισσες μα πάλι εσύ με ράγισες. Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω σα φεγγαράκι δυο μερώ κλειστά παραθυρόφυλλα να μ`αγαπάς πώς το`θελα. Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές με τυραννούν οι ομορφιές οι ομορφιές οι φόνισσες κι εσύ που με λησμόνησες. Αν κλάψω μη με φοβηθείς την ένοιωσα και πριν χαθείς μια πίκρα στο ροδόνερο γιατί μ`αρνιόσουν τ`όνειρο. Θα ρίχνω εκεί που περπατάς τον όρκο μας να τον πατάς κι ας με πονούν οι μέλισσες κι εσύ που δε με θέλησες..



Θα κλωτσήσω τα χώματα και τις πέτρες για να χαθεί η σκιά μας

Τι ειναι ομως εκεινο? Γραμμα στο κομοδινο?

Αγαπητο μου, ζηλευτό μου αξιολατρευτο, μικρο μου,
αυτο που μου δωσες για δωρο "χθες το βραδυ" για σενα δεν κοστιζει για άλλους όμως σπανίζει..

Πάτρα, 17.05.2009

Αγαπητο μου, ζηλευτό μου αξιολατρευτο, μικρο μου,

θα περίμενες να ξεκινήσω με το λόγο για τον οποίο γράφω αυτά που θελω να σου πω. Συνειδητά αποφάσισα να στο πώ στο τέλος, μιας και είναι ο απότοκος όλων αυτών.
Η "περίεργη" κατασταση μας αυτές τις μέρες με έκανε να σκέφτομαι και να επεξεργάζομαι βαθύτερα τις λέξεις χωρισμός-αισθήματα. Έτσι κατάαβα ότι για τη σχέση μου -με την ευρύτερη έννοια- μαζί σου δε μπορεί ή δεν θέλω να υπάρξει χωρισμός. Δε σκέφτομαι τη φράση "να μεινουμε φίλοι". Φίλος μου ησουν και πιστεύω πως μπορείς να παραμείνεις. Θέλω μόνο να ξεφύγω από αυτή την αφύσικη επικοινωνία. Θέλω να ξαναζήσω την περίοδο Μάρτης-Ιούνης 2008. Τότε που σαν άγνωστοι κανονίζαμε εξόδους σε live -κι ας ήταν και μουφα-, που ένιωθες τα vibes μου ωσάν πραγματικό alter ego, που παρά το λιγοστό διάστημα γνωριμίας μας στέλναμε χαζα μηνυματα, που πετούσαμε πεντάυρα στο γκάζι -yo σου πηρα 5 euro-, που κάναμε ετσι κι ετσι, που... , που..., που...
Δεν διαγράφω τις έντονες ερωτικές στιγμές μας, πως θα μπορούσα άλλωστε? Απλά άγγιξα ένα επιπεδο αληθινής αγάπης και εκτίμησης για σένα που δεν υπολογίζει μικροπρέπειες, αφού θέλω να σε έχω κοντά μου, όπως τοτε.
Ο λόγος που γράφω είναι γιατί δεν θέλω να παραλείψω κάτι.

Με αγάπη,
melia

Υ.Γ. Παλιότερα γραμμένο, πραγματικά διαχρονικό, ελπίζω όχι εκπρόθεσμο.

A blank in a blank blank.

Σιχαίνομαι τη μιζέρια μου...

..και χτίσαν σπίτι ψηλά, να βλέπουν τον κόσμο δειλά να αγαπάει, δειλά να πονάει, δειλά να ανασαίνει.